15800021_1552114964799404_9188681720518319553_o
januari 12, 2017 Gebeurtenissen, Zijn Geen reacties

Ergens verlangde ik in het diepst van me wezen om weer af te reizen naar de Himalaya India doe dit elk jaar.

Loop dan dagen door de bergen slapend in koude hutjes oneindige sterren daarboven.
Op me blote voeten door de sneeuw.

Voelen wat er zit in me kern.

Kom daar elke keer een pijn tegen in mezelf
Die ik hier niet voelde.

Niet zichtbaar maakte.

als ik liep ver van de mensen wereld voelde dan in het diepst van me hart een onvrede een boosheid een pijn die ik ook soms mee draag maar dan ver weg op de achtergrond.

boos op de wereld op de mens die leeft als ik en zo denkt.
Die alles sloopt.
de illusie niet verbonden te zijn met alles.

Voel dit jaar dat ik die pijn steeds meer kan omarmen en thuis blijf.

Dat dat deel naar voren is gekomen en waar ik dacht zwakte te gaan voelen.

Me krachtiger voel als ooit maar wel zachter.

Ook omdat het voor agila fijner is hij gaat naar school.

hoef niet zo ver weg.
Kan er mee zijn
Dichtbij mezelf zodat de pijn
op tafel ligt en zich kan vormen in zijn.

Niet meer in een hoekje zo ontdooit die en verzacht dat deel in me hart en leert het wat leven is.

Fijn om niet meer te vluchten en alles te omarmen zo dat het stroomt van binnen en buiten.

Written by NielsMooij